وبلاق اسمال آقا

اندر محاسن خشکیدن بحیره ارومیه 2

2011-09-09T17:26:00.002+04:30

و ایضاً همو فرمودند که یکی دیگر از محاسن و مزایای خشکیدن بحیرهٔ ارومیه در کردستان آن باشد که از آن کرور کرور نمک حاصل شود و بحیره‌ای که در حال حیاتش منشأ خیر و برکتی نبود، بلکه در مماتش منشأ خیر و برکتی شود.

اندر محاسن خشکیدن بحیره ارومیه 1

2011-09-09T17:24:00.001+04:30

اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) فرمودند از محاسن و مزایای خشکیدن بحیرهٔ ارومیه و زاینده‌رود یکی آن باشد که رطوبتشان به جمیع ابنیهٔ عتیقهٔ معظمهٔ مجاوره‌اشان صدمه نمی‌زند و آن ابنیه از خطرات رطوبت در امان می‌مانند و باقی و برقرار. مگر آنکه خلقت طبیعت چنان باشد که رطوبت در تخت‌جمشید و پاسارگاد مضر به احوال ابنیهٔ عتیقهٔ قدیمه باشد و در بلاد اصفاهون و کردستان مفید به احوال آن.

چیزی که از دستتون بیفته، کجا می‌افته؟

2011-07-19T00:52:00.002+04:30

برای اینکه بدونین چیزی که توی دستتون هست اگه از دستتون بیفته، کجا می‌افته، اول باید دونست که آن چیز چه چیزی بوده است و چه چیزی نبوده است. بستگی داره اون چیزی که از دستتون افتاده، چی بوده اصلاً. چون اصولاً هر چیزی وقتی از دستتون می‌افته، هر جایی نمی‌افته که. هر چیزی که از دستتون می‌افته، یه جای بخصوصی می‌افته.

تا اینجاش روشن شد؟ اگه نشد، بگید تا دوباره بگم.

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، یه فنجون قهوه باشه، بستگی داره پر باشه یا خالی باشه. اگه خالی باشه، می‌افته روی موزائیک تا خرد و خاکشیر بشه. ولی اگر پر باشه، می‌ریزه روی لباستون. از دکمه بالای یخه‌اتون تا سجاف شلوار و برو تا پاچه و برو تا جوراب و توی کفش. این از این.

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، یه دسته کلید باشه، مستقیماً می‌افته توی یه چاه فاضلاب. اونهم یه فاضلاب گود با دهنه تنگ.

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، گوشی تلفن باشه، می‌افته توی کف خیابون و بلافاصله یه اتوبوس دوطبقه از روش رد میشه.

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، یه چیز قایمکی باشه، دقیقاً می‌افته تو کیف همونی که نباید بیفته.

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، یه خوراکی خوشمزه باشه، بستگی داره چجور خوراکی‌ای باشه. اگه مایع باشه، می‌ریزه روی پیرهنی که تازه خریدین. اگه محلول در آب باشه، می‌افته توی استکانتون. اگه محلول در روغن باشه، می‌افته توی خورشتون. اگه محلول در الکل باشه، می‌افته توی گیلاستون. اگه ژله‌ای باشه، می‌افته لای موهاتون. اگه قرمز باشه، صددرصد می‌افته روی لپ یا گردونتون.‌

اگه اون چیزی که از دستتون می‌افته، اسکناس باشه، اون اصلاً هیچ جایی نمی‌افته. همینطور سوار بر هوا می‌ره و می‌ره. اینقدر می‌ره و شما رو دنبال خودش می‌کشونه تا یه ماشین بزنه زیرتون و نصفتون رو با خودش ببره.

اینایی که فرمودیم رو همچین خوب حالیتون شد یا بازم بفرماییم؟

ناقلاها!

2011-06-29T15:39:00.002+04:30

عجب ناقلاهایی هستند اینهایی که روز و ماه تولدشان را می‌نویسند و سالش را درز می‌گیرند. می‌خواهند از مضرات سال تولد برحذر باشند و از محاسن روز تولد برخوردار.

در فرق پسر و دختر

2011-05-19T22:56:00.003+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که چه باشد فرق پسر و دختر؟ فرمودند آن باشد که پسرها فکر ازدواج نیستند ولی حرف آنرا میزنند، و دخترها فکر ازدواج هستند ولی حرف آنرا نمیزنند.

در باب نمدمالی و حکمت آن

2011-05-18T08:04:00.001+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که اگر گفتند بالای چشم ما ابروست، تکلیف چه باشد؟ فرمودند: «آن باشد که نمدمالش کنید. قربهً الی‌الله». عرض کردیم چون باشد نمدمال کردن؟ فرمودند: «آن باشد که بکشید به آلت حربیه، یا بزنید به آلت قهریه، یا بکوبید به آلت فیسبوقیه».

چگونه شاعر شویم؟ شاعر شدن در یک جلسه، بدون درد و خونریزی

2011-05-15T16:56:00.010+04:30

از آنجا که عامه آحاد آدمی باید شاعر باشند و اگر شاعر نباشند ای بسا آدم نباشند؛ و از آنجا که شاعر بودن از عهود قدیمه به بند ناف ما بسته بوده؛ و از آنجا که اگر احدی از احاد بشری شاعر نباشد، یحتمل اختلالاتی در ارتباطات عاشقی و تعشیقی‌اش بروز مینماید؛ و هم از آنجا که جناب ما اصولاً در عامه علوم و فنون مهارتی بسزا دارد و در این مقوله نیز تجارب مکفیه از عهود ماضیه کسب نموده است، صلاح بر این امر خطیر دیدیم که از برای هدایت و سعادت آن دسته آحادی که خواسته‌اند شاعر بشوند اما نشده که شاعر بشوند، تعلمیاتی مکفی بدهیم مر این بندگان درگاه را تا بشود که شاعر بشوند و احیاناً شاعر نشده از دنیا نرفته باشند. پس قرائت کنید اصول مرقومهٔ ذیل را و عمل کنید فرمایشات فخیمهٔ جناب ما را:

1- اول از همه یک عینک با بندک میخرید و بندش را می‌اندازید پس گردن.

2- زلفتان را از پس و ریشتان را از پیش رها کنید (الاهم فی درازتینا).

3- یک عکس از خودتان بیندازید. سر مبارک را بگیرید پایین و دست مبارک را بچسبانید به گیجگاهتان. یک نوری هم اگر از آنطرف بیاید که نصف تمثال بی‌مثالتان را تاریک و نصف دیگرش را منور کند، ارجح باشد. باید به عینه معلوم و مکشوف باشد که شما کوله‌باری حجیم و وزین از غم و درد و چه تفکرات عمیقه‌ای دارید که احدی را قوهٔ درک و فهم آن نباشد. اگر مؤنث بودید، ارجح باشد که چشمتان را قدری بفهمی نفهمی خمار کنید و خلاصه آنطور اطواری که خودتان بهتر از جمله عقلای قوم میدانید به عمل آورید تا دلها را آب و اشکها را روان کنید. در این قبیل امورات خودتان مهارت کافی و مکفی دارا هستید و نیازی به تعلمیات و صرف وقت عزیز از جانب جناب ما نباشد.

4- عاشق شوید در وصف عشق و معشوقتان بسرایید. اما یادتان باشد هیچوقت اسم او را ننویسید و نگویید. چون شما را لازم باشد که به وقت معهود معشوقتان را با معشوق زاپاس تعویض کنید و به هر احدی که دلتان خواست بگویید که منظورتان از این شعر خودِ خود او بوده و این شعر را فقط برای خودِ خود او سروده‌اید.

5- اصلاً خیال نکنید که باید ادب و ادبیات بدانید و صرف و نحو بلد باشید و به لغات و اصطلاحات احاطه داشته باشید. این حرفها کلاً چرند است. فقط کافی باشد که چند لغتی را یاد بگیرید و پس و پیششان کنید: تنهایی، غم، درد، اشک، دل، عشق، پرنده، آسمان، موج، دریا، باد، نسیم، آبی، سبز. مثلاً یکبار بسرایید: «باد میبارید، دل من آبی بود، اشک موج میزد در آسمان دل من، ای جیگر سبز و آبی من» و دفعه بعد بسرایید: «غم میبارید، دریای دل من سبز بود، عشق موج میزد در دریای پرنده من، ای جیگر درد و تنهایی من».

6- مواظبت کنید که احیاناً به هر نحوی از انحاء شعر شما معنا و مفهوم نداشته باشد. اصولاً شعری که معنا داشته باشد، شعر نیست و چرند است و اگر هم معنا داشته باشد، هیچ احدی هم معنایش را نمیفهمد. شعر باید که بی‌معنا باشد تا بسا عالمانه به نظر رسد و بشود در اطرافش تحلیلات منورالفکرانه نوشت. مطمئن باشید احدی نگوید که شعرتان را نفهمیده؛ چون بیم دارد که مبادا متهم به نفهمی و شعرندانی شود.

7- چند تا شاعر قدیم و جدید از برای پز دادن و فحش دادن انتخاب کنید. اصولاً تا وقتی که به چند تایی شاعر پز و فحش ندهید، شاعر نمیشوید.

8- از برای چند تایی اثر منظوم یا منثور تحلیل بنگارید. مثلاً از برای بوف کور. اصلاً مهم نباشد که تحلیل شما معنی و مفهوم داشته باشد و اصلاً هم خیال نکنید تحلیل‌هایی که قبل از شما نوشته شده، معنا و مفهوم داشته است.

9- اسم چند نفر روشنفکر و ادیب که ترجیحاً فرنگی باشند را یاد بگیرید. از همینهایی که هر احدی هر چه مینویسد، نقلی هم از آنان بیخود و بی‌جهت میچپاند داخلش. این مهم نباشد که واقعاً کتب و رسائل آنها را قرائت باشید و نقل کنید. هر چه دلتان خواست بنویسید و به آن بابا منتسب کنید. مهم این باشد که نشان دهید از جریانات فاخرهٔ ادبی و روشنفکرانه روز مطلع هستید. مطمئن باشید که شخص دیگری هم آنها را نخوانده و یقه شما را نخواهند گرفت.

10- چاپ کتاب شعر و دیوان شریفهٔ شما اصلاً موضوع مهمی نیست. یادتان باشد که اصولاً لازم نیست «اثر»تان چاپ شده باشد تا صاحب اثر شوید. اگر اثرتان را چاپ نکردند، میتوانید مدعی شوید که اشعار شما عمیقتر از آنست که احدی آنها را درک بکند و بفهمد و اصلاً هم میل ندارید آنها را چاپ کنید. یا اینکه میتوانید چند کلمه بخصوص بگذارید داخلش و بعد بدهید به اداره سانسور تا فوراً توقیف و موقوف شود. حالا با یک تیر دو نشان زده‌اید. هم بی‌اینکه کتابی چاپ کرده باشید، شاعر «صاحب دیوان» هستید و هم میتوانید در مصاحبه با جراید بنای مظلومیت خودتان را بگذارید که ای داد، ای فغان، ای واویلا، «اثر» مرا توقیف کردند. اگر هم خواستید دیوانتان را واقعاً چاپ کنید، بگویید که به خواهش و التماس و استغاثه دوستان و هزاران خاطرخواهی که صبح تا شام نامه میدهند و اصرار میکنند، چنین کرده‌اید.

11- درد داشته باشید. مهم نیست چه دردی. اصلاً هم لازم نیست از آن درد حرفی بزنید. مهم این باشد که دردی این وسط باشد که خیلی هم سنگین باشد. اینقدر سنگین که اگر کوله‌بار آن درد را بر شانه کسی بگذارید، فی‌الفور و فی‌المجلس چهار چرخش از هم بپاشد.

12- اگر نصف شب احساس شیرین شاعری از سرتان پرید و دیدید نان خشکی هم در سفره ندارید، اصلاً ناراحت نشوید. چون میتوانید پیاله و خیال زلف یار را زمین بگذارید (خیار نه، خیال) و بلند شوید بروید بشوید شاعر صله‌گیر. آنوقت همین اصول فخیمه ما را هم لازم نیست رعایت کنید. فقط کافیست چند حرف مفت برای خوشایند صله‌دهنده بگویید تا دهانتان را مثل دهان فرخی و عنصری پر از سکه‌های زر کنند.

حالا بلند شیت بریت و مطمئن باشیت که شاعر شدیت.

در باب اجازت داشتن استعمال چماق را

2011-05-13T21:49:00.003+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که آیا اجازت می‌دهید از باب مصلحت و منفعت دروغی گوییم و تقلبی کنیم و معارض را به استعمال چماقی فرو کوبیم و به قوه قهریه به راه صدق و راستی هدایتی همی کنیم تا مگر مقدمه‌ای باشدی بر فرج موعود عصر و ظهور کورش زمان؟ فرمودند: «بسمه‌تعالی، بکنید».

در باب نمدمالی و حکمت آن

2011-05-11T17:44:00.002+04:30

فرق زن و مرد

2011-05-09T20:53:00.001+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که فرق مرد و زن در چه باشد؟ فرمودند: در آن باشد که مردان میل به گول زدن دارند و زنان میل به گول خوردن.

سیاسیات و نوحه‌خوانان

2011-05-04T17:13:00.003+04:30

اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) ما را نهیب زدند که مگر خردمندان و اهل فضل در میان شما می‌نباشند که از برای سیاسیات و اجتماعیات به نوحه‌خوانان و توپ‌بازان و بازیگران و مطربان رجوع نموده‌اید و در نقل فرمایشات این طایفه جهد می‌ورزید و سعی بلیغ می‌کنید؟ عرض کردیم که داریم اما گویی شعورمان به درکشان نمی‌رسد। اسمال آقا ازدرد همی خون بگریستند.

در باب گرفتن یا دادن حق را

2011-05-03T14:08:00.000+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که حق را باید داد یا باید گرفت؟ فرمودند: هیچکدام. حق را باید خورد.

کتاب چه باشد؟

2011-04-03T17:11:00.000+04:30

از اسمال آقا (که سلام و درود بر او باد) پرسیدیم که کتاب چه باشد؟ فرمودند: کتاب آن باشد که آدمیان دروغهای خود در آن بنویسند و آنگاه بدان استناد همی کنند.

اسمال آقا مرد امورات مهمه فرهنگی میشود

2008-04-06T14:42:00.001+04:30

ضمن عرض سلام و درود به خدمت قاطبه اهالی محترم به عرض میرسانیم که ما کلاً از این کار سیاسی خسته و مأیوس شدیم. یک روز از عمر شریفمان صرف این مقوله شد و فهمیدیم که فی‌الفور باید آنرا بگذاریم کنار و برویم سراغ امورات مهمه فرهنگی. اصلاً این کارهای سیاسی برای امثال خودمان لطف چندانی ندارد و عموماً این میدان نیاز به جهد و مجاهدتی دارد که از عهده جناب ما ساخته نیست. از طرف دیگر ممکن است و ظن یقین میرود که دوباره ما را بگیرند و ببرند همانجایی که قبلاً برده بودند و آدم عاقل از این قبیل دوری میجوید و راه صواب در پیش میگیرد.

عجالتاً چرخی زدیم در دور و اطراف این وبلاقهای متعدده و کثیره و دیدیم که عجب بازار گرمی دارد. خوشمان آمد از این قبیل امورات فرهنگی. شعر میگویند، داستان میسرایند، عکس می‌اندازند، نقش میزنند، تحلیلهای عجیب میکنند، فلسفه میبافند، از اجتماعیات و هنرهای متعدده میگویند، تاریخ تقسیر میکنند. اهل دموقراسی و مدرنیته‌اند. متخصص همه گونه از امور فرهنگی هستند. خیلی خوشمان آمد.

ما که چیزی از اینها کم نداریم. ما اصلا از همون اول اهل امورات فرهنگی بودیم. دوستان ناباب ما را کشاندند به امور مبتذل سیاسی. ما اصلاً از همون اول مرد فرهنگ بودیم و تا آخر هم مرد فرهنگ میمانیم. اصلاً هم کسی را نمیدهیم تیرباران کنند. گفتمان میکنیم. از حقوق بشر مینویسیم. از علامه بولخس یک تفسیر مینویسیم. از حایتگر یک شعر مینویسیم. شعرهای غلط غولوط حافز را اصلاح میکنیم و اضافاتش را می‌اندازیم کنار. غلطهای هکیم فردوسی را از توی شاهنامه‌اش در میاریم و می‌اندازیم دور. تاریخ را اصلاح میکنیم. همه‌اش را از نو مینویسیم. برای این استادهای بیسواد پرونده میسازیم. مسخرشون میکنیم. سقراط را میکنیم سقرات. اصلاً میکنیم صوغرات. برای اماکن باستانی و قدیمه دل میسوزانیم. براشون اشک میریزیم. یک عینک با بندک میخریم. زلفمان را می‌اندازیم پس گردنمان. ریش بزی میگذاریم.

البته یواشکی در گوشتان بگویم که آن پنجه بوکس را هم دور نمی‌اندازیم. میگذاریم گوشه جیبیمان از برای روز مبادا. چون فی‌الحال یک عده‌ای زبان‌نفهم هستند که اصلاً و ابداً معنای دموقراسی و حقوق بشر و گفتمان را ادراک نمیفرمایند و از اوجب واجبات است که بجای گفتمان، آنها را پنجه بوکس مال کرد. شاعر هم در این قبیل امورات خیلی مهمه فرموده است: «شب بود، کلاغ قارقار میکرد، غورباقه غورغور میکرد، صبح نمی‌آمد. وای دلم چقدر تنگه بی‌وفا، ای جیگر سبز و آبی من!»

اسمال آقا سیاسی میشود

2008-04-05T18:16:00.000+04:30

با سلام و درود خدمت قاطبه اهالی عموم بلاد، اعم از رجال محترم و نسوان محترمه و مکرمه، اعلان میداریم که از امروز تا اطلاع ثانوی، ما هم میشویم مرد سیاست. اشکالی دارد؟ چه اشکالی دارد؟ هیچ اشکالی ندارد. مگر عامه اهالی مملکت در همه گونه امور مهمه لشکری و کشوری تخصص ذاتی و خدادادی ندارند؟ مگر همه امت ما متخصص کلیه امورات سیاسی و نظامی و طبی و تاریخی و دیگر امورات مالیه‌ و عدلیه و بلدیه و نظمیه نیستند؟ و مگر در کلیه این امورات اظهار فضل نمیکنند؟ به ما که رسید، دارای اشکالات شد؟ هیچ هم نشد. علیهذا همانطور که در فوق مرقوم فرمودیم، حالیه اسمال آقا سیاسی میشود و هر احدی از آحاد بشری که اعتراضی داشته باشد، میدهیم تیربارانش کنند.

شنیدستیم که یک ضعیفه‌ای از بلاد کفار که گویا مقام عظمای وزارتخانه امورات خارجه آن ولایت را تصرف کرده بوده، با یک وضع فجیعی از لحاظ تحجب که دل هر مؤمن و معتقدی را به درد می‌آورد، بلند شده آمده به دارالپایتخت خودمان و مبالغ معتنابهی معاهدات نفتی و گازی و ای بسا امتیازات مختلفه دیگر اخذ کرده و فی‌الفور به مملکت خود مراجعت کرده است. گویا که در ایام اخیر، یک چنین اتفاقاتی به دفعات و به عینه مشاهده گردیده است.

بعضی از رجال عالی‌مقام فرموده‌اند که این معاهدات نشانه توجه و علاقه دول مختلف به مملکت شریفه خودمان و اعتبار عظما و ثبات خیلی با ثبات آن است. حالیه ما به تنهایی و بدون مشاوره با احدی تفکرات کردیم و گفتیم نکند این کفار بر اثر القائات و شاخ و شانه کشیدن‌های شیطان بزرگ (لعنت‌اله علیه و الاجمعین) خیال کرده‌اند که اوضاع قاراشمیش است (یا قاراشمیش میشود) و با خود گفته‌اند تا فرصت باقیست و عده‌ای از رجال عالیمقام به دنبال کسب اعتبار و وجهه‌ای می‌گردند و حاضرند تا پای انواع و اقسام معاهدات را به هر قیمتی و با هر عواقبی امضا کنند تا بلکه از ید آن شیطان بزرگ خلاصی یابند، بلند شویم و شال و کلاه کنیم و برویم از اینگونه معاهدات منعقد کنیم که نکند عن‌قریب وقت این فرصت طلایی از دست برود. همین! هر کس فهمید که چه فرمودیم، فهمید. هر کس هم نفهمید که چه فرمودیم، خب نفهمد. شاعر هم در این مقوله مهمه فرموده است: «جیگر جیگر نکن جیگر».

اینهم تبریکات مخصوص نوروزی خودمان

2008-04-04T01:26:00.000+04:30

حالیه که باب است عموم رعایای انطلنتی و هکذا، عید سعید نوروز را به همدیگر تبریک و تهنیت عرض می‌کنند؛ ما نیز از برای حفظ مصالح و منافع فردیه و شخصیه و ضمناً رعایت اصل مهمه «همرنگ جماعت شو» عید خیلی سعید نوروز باستانی را به قاطبه اهالی ممالک محروسه ایران تبریک عرض می‌کنیم و هر چند که هر سالمان بدتر از سال پیش است، اما همینطور الکی برایتان آرزوی سالی خوب و خوش و میمون و موفقیت‌آمیز می‌فرماییم (الهی آمین و به نستعین).

تبریک عرض می‌کنیم به عامه شمایی که هیچکدام از سنت‌های فاخره و اصلیه نوروزی را بعمل نیاوردید، اما در عوض در ماه آخر سال، به اندازه شش ماه خرج سرخ‌کردن روی مبارکتان شد؛ به همه شمایی که در تصادفات «محورهای ارتباطی» (جاده سابق) زخمی شدید و یا معلول و مجروح شدید و یا احیاناً به وصال معبود شتافتید (یعنی مردید)؛ به همه شمایی که از کار و زندگی و درس و تلاش و فعالیت افتادید؛ به همه مریضان محترم که به مریضخانه‌های بدون دوا و دکتر مراجعت فرمودند و یحتمل مرحوم شدند؛ به اقتصاد و تجارت و سیاست و طبابت و مکتب و مدرسه‌ای که به امان خداوند رحمان و رحیم رها شدند؛ به طبیعت و خاک پاک مقدس وطنی که در یوم‌اله روز طبیعت (سیزده‌ بـ . . . سابق) به افتضاح و کثافت و ویرانی و نکبت کشیده شد، به کوچه و گذرهای «شهر ما خانه ماست» که در چهارشنبه آخر سال (چارشنبه‌سـ . . . سابق) پر شد از لاستیک سوخته، بچه سوخته، بچه سقط کرده، انبار منفجر شده، خانه به هوا رفته، چشم بیرون آمده و هکذا.

به همه اینها از صمیم قلب و از ته‌ته و بیخ‌بیخ دلمان تبریک و تهنیت مخصوص عرض می‌نماییم (بالاخص به سارقان محترم که منازل خالی را خالی‌تر فرمودند). شاعر هم در این باره فرموده است: «بیا پیشم خوشگل جونم، تا برات نون تافتون بخرم».

نوربالا نیا خوشگله!

2008-04-03T23:10:00.010+04:30

عرض کنم به حضور شریف که در ایام عید سعید نوروز، چند فقره مراسله به صندوق‌خانه مبارکه انطلنطی این حقیر واصل شد که در جوف آن مرقوم گردیده بود:

«امسال توريست‌های ديدارکننده از فردوسی بزرگ، پاسارگاد و تخت‌جمشيد از بالاترين تعداد توريست‌های نوروزی بوده اند. در لحظه سال تحويل حدود هزار ايرانی که بيشترشان دختران و پسران جوان بودند، سفره هفت‌سين‌شان را در کنار پاسارگاد، آرامگاه پدر حقوق بشر ايران گذاردند و از آن لحظه تاکنون لحظه‌ای اين منطقه‌های تاريخی خالی از جمعيت نبوده است. با اين حال تا امروز (پنجم فروردين) هيچ کدام از روزنامه‌های داخل ايران اجازه انتشار و خبری درباره اين استقبال را نداشته‌اند» (نقل قول تمام شد).

ما کلی از این بابت کیف کردیم و حظ بردیم، اما بهیچوجه من‌الوجوه قضیه اجازه نشر نداشتن و ننوشتن این خبر در صحیفه‌های جراید را ادراک نفرمودیم। چون عالم و آدم می‌دانند که در آن ایام مبارکه تمام جراید ممالک محروسه، جمیعاً و لاتفرقوا در تعطیل و خواب عیدانه تشریف داشتند و طبع و توزیع نمی‌شدند. حالا لابد که یا این اماکن فاخره اسباب سوروسات و نمد‌مالی بی‌نمدان شده و یا از خنگی سر پیری ماست که ملتفت بعضی ماوقع نمی‌شویم. در این فقره شاعر هم فرموده است: «نور بالا نیا خوشگله، بار موتورم پشگله!»

سلاحی به اسم خودکار بیک

2007-06-05T22:31:00.000+03:30

در فقره قبلی عرض کردیم که یک روز آمدند و یقه ما رو چسبیدند و گرفتند و بردند و چپاندند روی نیمکت مدرسه تا که تعلیم ببینیم. آنروز، روز اول از سال اول مدرسه رفتن ما بود. ما هم رفتیم و مثل یک بچه آدم نشستیم روی یک نیمکتی که سه نفر دیگه هم تنگ دل هم نشسته بودند. همین‌جوری که ما داشتیم با گردن کج و لب‌های آویزون، هاج و واج این‌طرف و آن‌طرف را می‌پاییدیم و منتظر دخول خانوم معلم به کلاس بودیم، یک‌دفعه یک نفر از پشت سر زد به پس گردنم. برگشتم ببینم چه خبر است و کی مرا با کی اشتباه گرفته. با خود گفتم شاید آقا مبصر کلاس باشد. اما او نبود. مبصر کلاس دیوی بود برای خودش. معلم‌ها ازش می‌ترسیدند. یه چوب دستش بود، قد دسته کلنگ. این هوا! حتی سبیل هم داشت. نمی‌دانستم چند سال روفوزه شده بود.

خلاصه اونی که زحمت کشیده بود و زده بود پس گردن ما، آقا مبصر نبود، یه بابای دیگه بود. به او گفتم چیه؟ گفت نخودچیه! ما همینجور مونده بودیم که الان باید چه بکنیم. تجارب قبلیه هم که نداشتیم و اوضاع و احوال مدرسه دستمان نبود. فقط به ما گفته بودند که اونجا از در و دیوارش علم و سواد می‌بارد، بعلاوه ادب و تربیت و کلی از این حرف‌های سلمبه فلمبه که همیشه تحویل بچه مدرسه‌ای‌های نگون‌بخت می‌دهند.

خلاصه ما در این احوال سیر می‌کردیم که در چنین مواقع خطیری چه باید کرد که یارو بهم گفت بلند شو بیا پای تخته ببینیم . ما هم مثل بچه آدم بلند شدیم رفتیم پای تخته تا ایشان بببینند. چه می‌دانستیم کی به کیه. گفتیم لابد اینها هم از آداب و احوال تعلیم و تربیت است که حالا ما با آن فقرات آشنا نیستیم.

وقتی رسیدیم پای تخته، یک‌دفعه همون بابا پرید و خرخره‌‌ ما رو گرفت و ما رو کوبید به اون تخته سیاه زپرتی که با یک میخ طویله از زیر تمثال بی‌مثال اعلیحضرت آویزون شده بود و به یک ریخت عجیبی، دلنگ و دلنگ می‌کرد.

حالا ما هنوز کماکان هاج و واج وایسادیم تا ببینیم قضیه چه جوری ختم بخیر می‌شود و اصلاً می‌شود یا نمی‌شود. طرف گفت همین‌جا وایسا و از جات تکون نخور تا برگردم. ما هم وایسادیم و اصلاً هم از جایمان تکان نخوردیم تا او برود و برگردد. او رفت و از توی کیفش، خودکارش را در آورد و به ضرب آمد. خودکارش بیک بود. همان که فقط خودش مثل خودش می‌نویسد. خلاصه دوست ما آمد جلو. در خودکار بیک را از سرش ور داشت و گذاشت تهش. بعد دوباره جست زد و گریبان ما رو چسبید و نوک اون خودکاری که سرش را گذاشته بود تهش را گذاشت زیر چانه ما. بعد گفت خب حالا بگو ببینیم حرف حسابت چیه؟

باز ما همین‌طور وایساده بودیم و صاف صاف نگاه می‌کردیم ببینیم در چنین مواقع خطیری باید چه کرد. خلاصه اینکه چون ما عقلمون به جایی قد نداد و همین‌طور بی‌خود و بی‌جهت وقت ایشان را تلف می‌کردیم. او خودش یک فشارکی داد به گل و گردن ما و رفت دنبال کارش. وقتی داشت می‌رفت گفت پس یادت باشه که باید دمب خودت رو بذاری روی کول خودت. ما هم رفتیم تو فکر خودمان و دمبمان. چون یکبار روباره دیده بودم، فوری دمب روباهه یادم اومد. من هم در خیالم دمب روباهه را چسبانده بودم به خودم و نوکش را انداخته بودم روی کولم. نمی‌دانم الان هم اون دمبه سر جاش هست یا رفته روی کول اون‌هایی که فرموده بودند بروم و خربزه بکارم.

خلاصه اینکه ما در روز اول مدرسه از همکلاسی خودمان چیزهای خوبی یاد گرفتیم. اولش اینکه فهمیدیم که می‌شود از خودکار بیک بجای اسلحه استفاده کرد. حتی می‌شود آنرا در غلاف کرد و یا بیرون کشید، یعنی سرش را در تهش کرد. دومندش اینکه فهمیدیدم آدمای گنده و منده و هیکلی (مثل آقا مبصر) که زورشان به ماها می‌رسه و ما رو یه لقمه چپ می‌کنند، دسته کلنگ را بیشتر دوست دارند تا خودکار را و اگر با خودکار پیششان بروی، می‌زنند خودکارت را می‌شکنند. سومندش فهمیدیم که واقعاً از در و دیوار مدرسه علم و سواد و معلومات می‌باره. چهارمندش فهمیدیم که آدمی که زور ندارد باید بجای دسته کلنگ، دسته خودکار را بدست بگیرد. پنجمندش فهمیدیم که در چنین مواقع خطیری چه باید کرد. ششمندش فهمیدیم که اگه کسی دمبش را روی کولش نگذاشت، می‌شود آن دمب را با خودکار بیک روی کولش گذاشت. اینهمه تعلیمات برای چند دقیقه از روز اول مدرسه خیلی اضافه بر سازمان بود، تازه آنهم از همکلاسی، تا چه رسد به خانوم معلم که دیگه یا حسین. ششمندش فهمیدیم که فقط بیک مثل بیک می‌نویسد.

در باره خودمان 1

2007-06-05T18:08:00.000+03:30

چون باب است که اصحاب انطلنط در وبلاق‌های خود چند کلمه‌‌ای هم از خودشان مینویسند، ما هم بنا بر این گذاشتیم که مبلغی قره قاطی از خودمان بنویسیم.

اول آخرش را مینویسیم تا بعد در آخر برویم سراغ اولش. یعنی اول خلاصه‌اش را بنویسیم تا بعد سر فرصت برویم سراغ مشروح آن. خلاصه از این قرار است که نزدیک پنجاه سال پیش و در یکروز خیلی سردی بدنیا آمدیم که از سرما، اندکی بفهمی نفهمی، مخ ما ترک و توروکی برداشت.

بعد برای خودمان ول میگشتیم و از ول‌گشتن خود لذت میبردیم تا یکروز یقه ما را چسبیدند و گرفتند و بردند و چپاندند توی یک مدرسه‌ای که تعلیم ببینیم. هنوز درست و حسابی این مقوله به آخر نرسیده بود که ما هم به میمنت و مبارکی، شدیم جوون انقلابی و آرمانجو. می‌رفتیم بالای کوه و سر چهارراه و اعلانیه پراکنی و روزنامه و شب‌نامه و بیا و برو و از این قبیل. احیاناّ هم نوش جون کردن چند فقره مشت و مال دلاکان و بادنجان‌های بنفش و خوشرنگ زیر چشم.

این مقوله هم هنوز درست و حسابی تموم نشده بود که دوباره یقه‌امان را گرفتند بردند یک جایی که خیلی‌ها را میبردند تا مشت و مالهای جانانه‌تر و بادنجان‌های خوش آب و رنگتری بکارند پای چشمامون، که الحق و الانصاف هم خوب کاشتند.

بعدش هم با سلام و صلوات رفتیم به سربازخانه سربازی در یک جای سرد که واقعاً هم سرش باز بود. تازه تهش هم باز بود. در اینجا بود که به آن مخ ترک‌خورده سابق، اندک اعوجاجاتی هم وارد شد تا علاوه بر ترک خوردگی، این مخ ما کمی کج و کوله هم شده باشد.

این مقوله هم هنوز درست و حسابی تموم نشده بود که از همون ته بازش، دوباره یقه ما رو گرفتند که بیا این مخ داغونت را ور دار برو پیش این آدمای نامسلمون و زبان نفهم، تعلیم ببین و برای خودت کسی بشو. ما هم چون مسئله پس گردنی و فشارهای متعدده در کار بود، رفتیم. اما برای خودمان کسی نشدیم. ولی حسنش در این بود که اون سرماها پیش این سرما واقعاً چیزی نبود و این یکی واقعاً مثمرثمرتر بود.

اینجا هم هنوز درست و حسابی کار و بارمان تموم نشده بود که بازهم آمدند گفتند پاشو این بار و بندیلت را جمع کن که دیگر وقت مفت درس خوندن تموم شده و باید بزنی به چاک. ما هم زار و زندگیمان را جمع کردیم و زدیم به چاک. بعد تا آمدیم دو کلام از معلومات خودمان تعلیمات بدهیم مر این مکتب‌نشینان فکلی و تی‌تیش مامانی امروزی را، باز هم یکی اومد گفت تو این حرف را زدی؟ گفتیم بعله. گفت بیخود کردی زدی. بلند شو بند و بساطت را جمع کن و برو پی کارت. گفتیم کجا برویم؟ گفت برو خربزه بکار. ما هم بلند شدیم رفتیم دنبال شغل شریفه کاشتن خربزه‌های لرزآور. اونم چه خربزه‌ای،به این درازی!

این خلاصه برای این آمد که معلوم شده باشد همه مراحل زندگانی شریف ما در هر حال اولندش با سرما و ترکیدن و تاب برداشتن‌های مخ و مخچه‌ای سروکار داشته و دومندش اینکه دائم یکی پیدا بشود و یقه ما رو بگیرد ببرد یک جایی. سومندش هم این است که همه چیز ما نباید درست و حسابی تموم شده باشد، الا خربزه‌کاری دیم در فصل کم آبی که کماکان ادامه دارد تا صاحب جالیز سر برسد و لنگمان را بگیرد و بیندازد بیرون. مشروح این وقایع در دفعات بعدی عرض میشود.

اعلانیه تأسیس وبلاق

2007-06-05T03:28:00.005+03:30

در یکی از شبهایی که به لطف چاپارخونه مبارکه گوگل‌تاک با رفقای شب زنده‌دار از اطراف و اکناف دنیا مشغول مصاحبت و مصافحت بودیم، یکی بلند شد و گفت: «باباجون! بیا و این چرند و پرندهایی را که شبها به سرت میزند و برای ما میگویی، وردار بگذار توی یکدونه وبلاگ تا ما جمیعاً از آن فایده و ضرر ببریم و سر فرصت آنرا بخوانیم و مجبور نباشیم تا بپای توی بیکارالدوله تا بوق سگ بنشینیم و فرداش از کار و زندگی بیفتیم و در سر کار، هی چرت بزنیم و خمیازه بکشیم».

ما هم که چون زورمان همیشه کم است و تابع حرف زور هستیم، چپقمان را گذاشتیم زمین و بلند شدیم رفتیم به میمنت و مبارکی و به کوری چشم دشمنان اسلام و مسلمین این وبلاق را راه انداختیم و زدیم تو دنده تا بلکه فیضی بهم رسد و صوابی در کار باشد. از عامه قرائت‌گران محترم هم تقاضا میشود که بیخود و بیجهت دنبال این نباشند تا در لابلای این نوشتجات ما چیز دندان‌گیری پیدا کنند و پی به راز و رمزی ببرند.

علیهذا، نوشتجات این وبلاق، تماماً احوالات و خاطرات شخصیه بوده که از عواقب پر مخاطره ساعات نیمه‌شب است و کلاً و جزئاً کذب هستند. هر کس باور کند، از زودباوری خودش بوده و مسئولیتی متوجه خودمان نیست. پس متمنی است که عرایض و اوامر ما به جد گرفته نشوند. لیکن فرقش با الباقی وبلاقهای متعدده دیگر در اینست که ای بسا آنان کذب مینویسند و آنرا واقعه حقیقیه اعلان میدارند، اما ما از اول‌التحریر معلوم کردیم که از اصل و اساس اراجیف و اکاذیب مینویسیم. بدین لحاظ، اینها هذیانات ساعاتی است که حال خوشی نداشته‌ایم. یعنی ناخوش بوده‌ایم. هر که میخواهد باور بکند، بکند و هر که میخواهد باور نکند، نکند. ما صلاح را در شق دوم این مقوله میدانیم.

ضمناً تقاضا میشود کسانی که میل به دادن نظر دارند، آن نظر را در ذیل همان مطلب بدهند و نروند نظر خود را در جای دیگر بدهند که ربطی به آن مطلب و بقیه نظرها ندارد. نظر دادن در جای دیگر کار خوبی نیست. یعنی بد است. شاعر هم میفرماید: اگر داری امانتی موجود، بسپار به بنده به وقت ورود.